Mister Motley

Wat?

Mister Motley is een jong en fris ogend tijdschrift over hedendaagse kunst en cultuur in het dagelijks leven. Het tijdschrift, ondertussen drie jaargangen oud, in handzaam formaat en vele pagina’s dik (ca 100), verschijnt vier maal per jaar, elke keer rond een ander thema voor een jonge doelgroep.  Elk nummer roept de vraag op wat nu eigenlijk kunst is. Elk nummer bevat verhalen en foto’s, die juist met dit thema te maken hebben. In het blad staan interviews met kunstenaars, verder staan er filmtips in het tijdschrift en artikelen over schrijvers en schilders, die allemaal te maken hebben met het gekozen thema.
‘Mister Motley’ bespreekt alles en benadrukt het thema met ontroerende, indrukwekkende, bizarre en mooie foto’s.

Mister Motley belicht niet hoogdravende niet-aankomen kunst, maar alledaagse doe-je-ogen-open en-kijk kunst. Daarnaast enkele artikelen die ook al niet uitleggen, niet verklaren, niet doceren. Maar vertellen hoe, en waarom iemand iets maakt, leuk vindt, kunst vindt.  De stadswandelaar als kunstenaar, of andersom. Een stadsbank als symbool voor onze tijd. De artikelen doen geen concessies aan de doelgroep: jonge, prikkelende onderwerpen maar geschreven in gewoon Nederlands, niet de Jip-en-Janneke, zap,- of rap-versie. Dat alles maakt ‘Mister Motley’ uniek en interessant om te lezen. 

Enkele  thema’s waren: “Mister Motley op straat”, “Mister Motley familie issues”, “De schaduwzijde van het bestaan” over kunstenaars geïnteresseerd in de zelfkant van het leven.

Veel beeld, weinig tekst

Het tijdschrift biedt een leuke rondleiding in de kunstwereld via een aangename lay-out in een handzaam formaat. Toegankelijk geschreven, ook als je niet direct veel verstand hebt van kunst. Mister Motley bevat veel beeldmateriaal en niet al te lange goed leesbare teksten.

Eigentijdse onderwerpen

Het tijdschrift kan een goede aanvulling en inspiratiebron zijn voor bestaande lesprogramma’s. Daarbij gaat Mister Motley verder dan alleen kunst, ook eigentijdse onderwerpen komen aan bod. Een boekje over vluchtelingen, een artikel over kunstenaars die goochelen met schaduw en een moderubriek over het heldenpak zit er ook in. Immers “Motley”, een  denkbeeldig personage betekent: divers, bont of gevarieerd. Tot nu toe zijn er twee themanummers nl  KOPIE en IMAGO.

 

 

Kostprijs

Per los nummer: € 6,95   exclusief verzendkosten. (zie bestelformulier)

 

 

 

 

 

 

 

Themanummer KOPIE

Het thema is reproductie. Wat wordt er gestolen in de kunst? Wie hanteert het fototoestel of kopieerapparaat? Wat kun je nog doen met een oud tijdschrift?

Met onder meer:

• Do it Yourself!
  Taco Hidde Bakker vertelt over de do’s en don’ts van het maken van zines.
  ‘Op een lange, donkere donderdagavond worden in een hypnotiserend ritme duizenden bladzijden gevouwen, geraapt, op elkaar gestapeld, geniet, gesneden en in dozen gepakt.’
• Lang en Ongemakkelijk
  Anna van Leeuwen kijkt naar het geposeerde ongemak uit Akram Zaatari’s video’s. Wat gebeurt er als een volwassene een speelse kinderlijke pose inneemt?
• De samenleving als samenzwering
  Alex de Vries bespreekt EIN-HEIT, Michael Schmidts fotoboek over de eenwording van Duitsland: ‘De foto’s tonen aan dat we onze omgeving iedere menselijke tegemoetkoming ontzeggen. We gieten ons hele bestaan in grauw beton.’
  

En: dit keer bevat de mister Motley een GRATIS KUNSTWERK! Achterin de Mister Motley vind je een dvd met werk van verschillende jonge kunstenaars, zoals Keren Cytter, Melanie Bonajo en Anne de Vries. De dvd is samengesteld door Constant Dullaart.

Mister Motley is een toegankelijk tijdschrift voor iedereen die nieuwsgierig is naar hedendaagse beeldende kunst.

 

 

Themanummer IMAGO

In deze mister Motley: hoe mannen en vrouwen zich laten zien en het imago van de macht tegenover het imago van de onmacht - in de figuur van de clown en de kunstenaar.

Met onder meer:

SHOW OFF

• Het is veilig om als de anderen te zijn
  Lukas Keijser beschrijft de partnerlook en het werk van Nikki S. Lee:
  Is aanpassen een overlevingsmechanisme of een kunstvorm?

MACHT

• Het uniform van de propaganda
  Joanne Dijkman sprak met Daya Cahen over haar fascinatie voor propaganda:
  Pim Fortuyn en Ronald Reagan hadden zelfs exact dezelfde honden!

CLOWN

• Clowns in transit
  Hoeveel stelt een clown voor in de coulissen?
  Ronald van Tienhoven bespreekt de clowns van Bruce Nauman en van George Condo.

 

Themanummer MAGIE

In deze mister Motley lees je alles over kunstenaars die zich lieten inspireren door wat toverachtig, magisch en occult is!

In dit nummer komen de verschillende kanten aan bod waar de kunst de MAGIE raakt en dat in de breedste zin van het woord. Zo kan je een interview met Hans Klok lezen, maar is er ook een reportage over Magie in Mozambique. Voodoo, rituelen, goocheltrucs, seances en spiritualiteit, het is een magische boel bij elkaar.

Enkele artikels

NIETS IS WAT HET LIJKT
Hans Klok vertelt openhartig over zijn metier en geeft bijna al zijn geheimen prijs: “Mijn omgeving zegt dat ik in een sprookjesboek leef, omdat ik zo’n fantast ben.”

JOACHIM KOESTER
Koester zocht een verlaten villa op Sicilië en fotografeerde de verlaten Kamer van de Nachtmerries van een sekte in magische trainingen.

SHANA MOULTON
Yasmine Ostendorf sprak Shana Moulton in New York over haar filmserie Whispering Pines. Moulton blijkt new age producten mooier te vinden dan kunstobjecten.

EXTRA: MOZAMBIQUE
Kristina Goikoetxea Langarika bezocht Mozambique en sprak met kunstenaars over de hedendaagse kunst.

 

Themanummer DE KUNSTENAAR

Overzicht van alle artikels in dit nieuwe nummer over DE KUNSTENAAR

• De schellen van de ogen: drugs in de kunst
• Mix unmatch: De ongemakkelijke praktijk als basis voor kunst
• De wereld = mijn atelier + omgekeerd
• Tekenen bij tien graden onder nul, over het werk van Annie Pootoogook
• Waarom Uberhaupt
• Ryan Gander, alpinist-alchimist
• Miroslav Tichy
• Ode aan de Luiheid
• Picasso gezocht
•  Zigzag Proxy in Afrika
• Kunst klavertje vier
• Lekker tekenen
• Demonen wegtrappen!
  
• Tekenen met Christina Rodriguez
• As If I Do not Fit There, Video Installatie 2005, Mounira Al Solh
• Open je ogen! Of de nalatenschap van zuster Corita, volgens Julie Ault
• Ex nihilo
• Naar de Rietveld
  

 

Themanummer  VOLKSKUNST

In dit nummer 22 artikels over volkskunst:

• De echte liefhebber
• Duivels Garens Verhalen
• Buzz'n'rumble from the urb'n'jungleWolf
• De jongens van over het spoor
• Bricolage
• De mensheid door de ogen van Marcel Dzama
• The gifted amateur
• American standard
• De vogel op haar hand
• San Simon
• Verhalen over Kutlug Ataman
• Primitieve harde schijf
• Gijs Assmann over keramiek

Volkskunst

Kunst voor tevreden slaven, zo noemt Mike Kelley volkskunst en plaatst het daarmee tegenover de kunstenaar als ontdekkingsreiziger. Volkskunst wordt door hem op z’n plek gezet als een gedachteloos tijdverdrijf om het leven zonder al te veel vragen en diepgang voorbij te laten gaan. Gevlucht uit het conservatieve milieu van zijn jeugd is de prikkeling van de avant garde van de beeldende kunst voor hem een verademing.

Ik herken daar wel iets in. Ik haatte de jurken die mijn moeder voor me maakte, de pannenlappen die ze haakte en het steeds opnieuw stoppen van onze hockeykousen. Misplaatste zuinigheid leek het mij. Maar toch, als ik de trap opliep aaide mijn hand altijd even over het opgezette eekhoorntje dat op de draaiing stond. Bij vriendinnen hingen geweien boven de open haard of in de garage: In Apeldoorn, de plek van mijn jeugd was de jacht was een bijna alledaags gegeven. Op een dag zag ik een tekening op een affiche van de van Reekum galerij, ik begreep er gewoon niets van en dat was mijn eerste stap naar een ander leven.

Nu, tientallen jaren later besef je opeens het belang van die zelfgemaakte jurk, en niet alleen omdat je zelf ouder wordt en de dingen anders gaat waarderen maar ook omdat de tijden zijn veranderd. Het unieke van het handwerk en het geduld van het maken lijken een tekort aan te vullen. Inmiddels hou ik erg van volkskunst waarbij mijn voorkeur voor Tirol en haar jachtcultuur begrijpelijk is in het licht van Apeldoorn. Inmiddels staat daar een beeld van een hert dat danst met de jager, de identiteit van de plek wordt er door omgewoeld.

Kunstenaar Mike Kelley keert terug naar de materialen uit zijn jeugd omdat hij in dit ‘volkse gegeven’ een aanknopingspunt voor zijn publiek ziet. Vervolgens zet hij het in om uit te halen naar dit publiek, om ze een veeg uit de pan te geven. Ze herkennen het materiaal maar snappen vervolgens niets van het kunstwerk. En doet de klap nog harder aankomen.

Talloze kunstenaars houden wél van volkskunst. Om haar oprechte motivatie, haar oorspronkelijke drive, haar onschuldige aanzet of haar expressieve kracht. En voor veel kunstenaars is het een inspirerende encyclopedie van het vreemde. Een voorbeeldboek van hoe het ook anders kan. Daarover gaat deze mister Motley.

Wat is volkskunst nu precies? Van het volk, voor het volk, door het volk? ‘Welk volk en welke kunst?’ vraagt Kelley zich af. Wij weten het niet, er is geen definitie van volkskunst. Amateurkunst gezien vanuit onze eigen culturele context, of zoveel mogelijk gezien vanuit die traditie? Volkskunst als het geheim van iedere gemeenschap of een knellende korset? Mister Motley legt kunstenaars vier vragen voor en brengt zo de veelheid aan visies in kaart.

 

 

---

Themanummer: HET KANTOOR

Inleiding: De wereld die kantoor heet

‘Niet schrikken, ik heb een pak aan’, fluisterde mijn minnaar in m’n oor terwijl hij me een mok koffie en een beschuitje gaf, na de eerste nacht die we samen doorbrachten. Ik schrok wel. Een man in een kostuum en stropdas zag ik al snel als een onnodige aanpassing aan de codes van de macht en de zakenwereld. Niet mijn wereld. Bij de eerste ontmoeting droeg deze minnaar skates waarmee hij me inhaalde en me vervolgens opwachtte bij het rode stoplicht. Ook de keren daarna was hij goed vermomd in vrijetijdskleren. Inmiddels zijn we al vijf jaar samen en hebben als compromis dat hij zijn das in zijn binnenzakje stopt voor hij thuiskomt. Elke ochtend stapt hij, samen met heel veel anderen, op de trein naar Den Haag, waarna al die pakkenmannen voor de rest van de dag verdwijnen in een kantoorkolos. Maar wat een andere wereld leek, bleek uiteindelijk een kleine zonsverduistering in mijn eigen hersenen. Ook ik zit inmiddels elke dag op kantoor. Driekwart van de dag zit ik op een stoel en kijk naar een computerscherm. Het kost zelfs moeite om erachter vandaan te komen want zo’n licht vlak werkt een beetje verslavend. Het werk is redelijk eentonig: een tijdschrift maken gaat niet meer per fax, per post, met typen en typex, telefonerend achter je eigen bureau, op de fiets en in de trein op weg naar de bibliotheek of andere afspraak. E-mail en internet hebben dit alles aan de kant geschoven. Maar vreemd genoeg heeft het geen tijdwinst Р relaxtijd, denktijd Р opgeleverd, maar heerst er een voortdurend gebrek aan tijd. En in plaats van samen bezield een tijdschrift maken ben ik ongemerkt ‘baas’ geworden van dit kantoor en lees boeken als De kantooroorlog of Het spirituele pad van de leider om erachter te komen hoe dat moet.
Het kantoor is een kleine grote wereld, een schaduwwereld, vol ambities, romances, jalousie de mЋtier en verjaardagen. Het kent een eigen taal, met woorden als ‘raamzitter’ of ‘kamerheer’. En er is altijd dat geheim: dat van de wereld tussen 5 en 9 die opgeborgen zit in de man of vrouw achter dat bureau. Wie ons kantoor binnenloopt kan Roosmarijn aantreffen tussen de tabellen en cijfers, en niets doet vermoeden dat uit haar geordende cijferbrein ook kleurrijke, onlogische tekeningen voortkomen. Ook kunstenaar Peter Piller werkte jaren op kantoor (het media-agentschap Carat) en vertaalde de routine van zijn werk naar droedelachtige office drawings. Misschien is je collega wel schrijver, musicus, of heeft hij als hobby galappels, en is hij elke minuut buiten het werk in het bos te vinden. Schrijver-na-vijven Pessoa roemt in zijn boeken de eentonigheid van zijn eigen bestaan als hulpboekhouder, want in alle saaiheid ervaart hij de nuances, de kleine spikkels van het leven, in al hun volheid. Binnen de lijnen van het kantoor blijft vaak onduidelijk wiens ambitie op de werkplek zelf ligt of juist daarbuiten. Deze mister Motley gaat over het kantoor, als gebouw waar iedereen om negen uur naar binnen stroomt en om vijf uur weer naar buiten: welk leven speelt zich af op die plek? Wat zijn de codes? Wat zijn de gevoeligheden?

In dit nummer vele artikels over het thema "Kantoor":

Idyllische schilderijen

I Make Maintenace Art One Hour Every Day

Kunstcollectie AkzoNobel

Het jaarverslag

Fribourg

Something significant

Het vijfde seizoen

Bekers tijd

Het boek der lusteloosheid

Mensen, verzameld rondom een idee

The art of shopping

Werken in bed

Een uitdaging

Oog in oog

Van buitenbeentje tot kantoorfavoriet

What are you working on?

Hans R. Vlek

Siehst dus das, Franz?

Pas op voor de Hydra!

 

---

“Mister Motley is een gids in de wereld die kunst heet”

Sandra Smallenburg in NRC Handelsblad 9 mei 2008

Het kunsttijdschrift Mister Motley heeft een missie: zoveel mogelijk mensen voor kunst interesseren. Mister Motley haalt kunst van zijn voetstuk.
Een jaar geleden doken er in het straatbeeld opeens opvallende posters op die aandacht vroegen voor een zekere Mister Motley. De hond van Mr. Motley stond er bijvoorbeeld bij een foto van een Duitse herder die met zijn kop in het verband zat. Of, bij een afbeelding van een papieren kasteel: Het buitenverblijf van Mr. Motley.
In een paar weken tijd kwamen we zo steeds meer over deze meneer Motley te weten. Dat zijn buurvrouw een beetje mollig is bijvoorbeeld, en dat zijn impressario een foute bril draagt. Dat hij in zijn vrije tijd drums speelt en met vuurpijlen experimenteert. En dat zijn garderobekast een Spidermanpak herbergt. Maar geen van de posters - ontworpen door het hippe reclamebureau KesselsKramer - onthulden zijn ware identiteit.

Wie is toch die Mister  Motley?

Het kantoor van Mister Motley bevindt zich in een pijpenla in de Amsterdamse Jordaan. Langs de wanden staan een archiefkast, een potkacheltje en drie bureau’s, elk met een jonge vrouw erachter. Wil je koffie? vraagt een van hen. We houden hier zelf erg van de Mr. Motley-mix; zwarte koffie gemengd met een beetje cappuccino.
In een hoek van het kantoor leunt een hoge stapel kleurrijke boekjes van schoolschriftformaat tegen de muur. Dit is waar het in het Mr. Motley-imperium om draait: het kunsttijdschrift. Maar vijf euro, prijkt er in hoofdletters op de kaft. En op de rode ruggetjes staat als een zich steeds herhalende mantra te lezen: Mister Motley is gek op kunst.

Het kwartaaltijdschrift Mister Motley werd zeventien nummers geleden bedacht door Hanne Hagenaars, kunstenaar en docente aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Eerder had ze al “The Dummy Speaks gemaakt”, een kunsttijdschrift voor scholieren. Hagenaars: 'Mijn zoon ging toen net naar de middelbare school en kwam thuis met verschrikkelijk saaie esthetica-opdrachten. Ik vond het lesmateriaal waarmee jongeren op school met kunst in aanraking gebracht worden zo betuttelend en gestroomlijnd. Dat kon een stuk origineler. Dus heb ik The Dummy gemaakt.'
Mister Motley richt zich op een iets oudere doelgroep van 14 tot 35 jaar. Het tijdschrift wordt veel gelezen door studenten aan kunstacademies, maar ook onder afgestudeerde kunstenaars is Mister Motley populair - omdat het blad zo rijk en in full-colour geïllustreerd is met de meest actuele kunstwerken. In het middelbaar onderwijs worden de thematische nummers regelmatig als lesmateriaal voor het vak esthetica gebruikt. Daarbij krijg je een pedagogische ondersteuning via een regelmatige aangepaste site. De betaalde oplage is in vier jaar tijd gegroeid tot vierduizend exemplaren, waarvan ruim de helft naar abonnees wordt gestuurd.

Dat Mister Motley in korte tijd zo succesvol is geworden, heeft vooral te maken met de toon waarop de lezer wordt aangesproken: die is nooit kinderachtig of bevoogdend. 'En je zult bij ons ook geen kunstjargon aantreffen', zegt Hagenaars. 'Wij richten ons niet op een professioneel publiek. Onze missie is om zo veel mogelijk mensen voor kunst te interesseren. Mister Motley haalt kunst van zijn
voetstuk. Dat doen we door de kunstwerken niet via de kunstgeschiedenis te benaderen, maar vanuit het alledaagse leven. Daarom werken we ook met thema’s die inspelen op de actualiteit en de maatschappelijke relevantie van kunst benadrukken. Mr Motley fungeert in die zin als een soort gids in de wereld die kunst heet. Hij laat je zien dat we omgeven worden door bizarre, aangrijpende en mooie dingen, als je er maar oog voor hebt: een gesmolten ijsje op het asfalt bijvoorbeeld. Of blauwe slippers in het zand. Mister Motley wil graag inspireren. Hij toont hoe kunstenaars de wereld om zich heen benaderen en vormgeven. En vervolgens nodigt hij je uit om vooral ook zelf aan de slag te gaan. Wees eens een dag een dubbelganger, schrijft hij in de handleiding bij het recentste nummer, dat kopie als thema heeft. Kies iemand wie je zou willen zijn. Kleed en gedraag je net als die persoon. En maak een verslag van deze dag.

Hoe eigenzinnig Mister Motley is, blijkt wel uit de thema’s die hij kiest. Die zijn nooit voor de hand liggend en altijd een beetje tegendraads. Zo ging het themanummer “Mister Motley hangt los” helemaal over wat voor gekke dingen je allemaal wel niet met je lichaam - of dat van anderen - kunt doen. De ruimte van je kamer stap voor stap verkennen zoals Bruce Nauman deed, om maar eens wat te noemen. Bungeejumpen zoals in een video van Aernout Mik, of schilderen met je haar zoals Janine Antoni deed in haar performances.  Die thema’s komen bovendrijven door veel met kunstenaars te praten, vertelt Hanne Hagenaars. Vaak nodigen we kunstenaars uit als gastredacteur. Dat helpt om het tijdschrift fris en actueel te houden. Ook bezoeken de redacteuren van Mister Motley ter inspiratie regelmatig grote kunstbeurzen als Art Basel of de Frieze in Londen. De beelden waarmee ze thuiskomen worden zorgvuldig in thematisch geordende hangmappen gestopt. Vult zon mapje zich niet snel genoeg, dan is het niks, zegt Hagenaars. Een blik op de archiefkast leert dat we binnenkort nummers kunnen verwachten over magie, dood, drugs en natuur.  
Het juninummer 2008 Mister Motley gaat over imago. Op de grond van het redactielokaal struikel je over een lappendeken aan foto’s en kopietjes. Een bodybuilder uit de jaren zeventig ligt zij aan zij met Jacky O. Daarnaast strijden Bush en Poetin op krantenknipsels om de aandacht. En intussen kamt kunstenaar Marina Abramovic hardhandig het eigen haar op een grofkorrelige zwartwitfoto.

Binnenkort zullen de beelden richting vormgever gaan - om de paar nummers is dat een ander, want ook dat houdt het tijdschrift fris. Het formaat is de constante factor, maar daarbinnen wordt naar hartelust geëxperimenteerd met verschillende papiersoorten, stickervellen en andere vormgevingsfoefjes. Zo bestaat het nummer, kopie, helemaal uit gefotografeerde pagina’s van een tijdschrift dat opvallend veel op Mister Motley lijkt. Lekker zelf knutselen, dat lijkt het sleutelwoord bij Mister Motley.